Biography


Διεθνές Εργαστήριο Έρευνας Παραστατικών Τεχνών - AlmaKalma

Director : Γιάννης Μήτρου (bio)


Η αφετηρία της δημιουργίας μιας ομάδας τέχνης χαρακτηρίζεται από την υποκειμενικότητα της αναγκαιότητας της ύπαρξής της.
Στην περίπτωση της AlmaKalma προηγήθηκε μια επιθυμία για τη σύγκληση των παραστατικών και εικαστικών τεχνών με την επιστημονική έρευνα στο επίπεδο της επινόησης. Υπήρξε ένα φαντασιακό που ενεργοποιήθηκε από τη θεωρία του χάους και τα αφηρημένα μαθηματικά με τα οποία ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εργαστηρίου, Γιάννης Μήτρου, σχετιζόταν ως θεωρητικός φυσικός – ερευνητής πάνω στο κβαντικό χάος και τη Πυρηνικής Σύντηξης στο Orsay Institute – Laboratoire de Physique des Gaz et des Plasmas, στο Παρίσι.
Έτσι προέκυψαν δύο δρώμενα με τίτλους Χάος Ι και Χάος ΙΙ, με τη συμμετοχή πολλών δημιουργών από διαφορετικά πεδία, μεταξύ των οποίων ο Άκης Κερσανίδης, ο Βασίλης Καρκατσέλης, η Χρύσα Τζελέπη, οι οποίοι αποτέλεσαν και αποτελούν εκλεκτούς συνεργάτες και συνοδοιπόρους.
Ακολούθησε η δημιουργία της AlmaKalma με προσανατολισμό την «ζωντανή» performance και η δημιουργία του Εργαστηρίου Έρευνας Παραστατικών Τεχνών-AlmaKalma, το 2003, προκειμένου να ενισχυθεί η ερευνητική δραστηριότητα της ομάδας με κατεύθυνση ανθρωπολογική.
Συνδεθήκαμε ενεργά με Ινστιτούτα έρευνας καθώς και αξιοσημείωτες ομάδες, αλλά και μεμονωμένους δημιουργούς προκειμένου να κοινωνήσουμε το ερευνητικό μας υλικό. Αυτό το άνοιγμα μας απέδωσε σπουδαίες συνεργασίες όπως αυτές με το Grotowski Institute (Wroclaw, Πωλονία), το Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards (Pontedera, Ιταλία) και τη Ρωσική Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (GITIS) που ενδιαφέρθηκε για την δουλειά μας μέσω του καθηγητή Dmitry Trubotchkin.

Από το 2012 η δράση του εργαστηρίου γίνεται διεθνής ενώ το 2014 ιδρύεται το Workcenter, το οποίο έχει ως στόχο τη μετάδοση της αποκτημένης γνώσης και της μεθόδου του εργαστηρίου πάνω στην ανάπτυξη της τέχνης του performer. Για τον σκοπό αυτό οργανώνει ειδικευμένα σεμινάρια, διεθνή εργαστήρια, συνέδρια κ.α. Το Εργαστήριο Έρευνας τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί προς τις λακανικές ψυχαναλυτικές έννοιες και τη φιλοσοφική ανθρωπολογία και έχει μόνιμη συνεργασία με το Ε.Φ.Ε.Φ. (Εργαστήριο Φιλοσοφικής Έρευνας πάνω στο Φαντασιακό) του Α.Π.Θ. με διευθυντή τον καθηγητή φιλοσοφίας Σωκράτη Δεληβογιατζή.

Μέσα από την ιδιαίτερη διαδρομή του το Εργαστήριο ανέπτυξε μια δική του μέθοδο για το σώμα και τον λόγο. Είναι η Βιο/δυναμική μέθοδος που αποτελεί έναν τρόπο ανασυγκρότησης του σωματικού γίγνεσθαι και προσιδιάζει ταυτόχρονα τις «θεραπείες» μέσω τέχνης. Γεννήθηκε μέσα από την αναγκαιότητα της ύπαρξης δομικών εργαλείων για τον performer. Μελέτησε τις ανατολικές σωματικές τέχνες σε διαλεκτική με τη σύγχρονη, και όχι μόνο, δυτική παράδοση, οπότε καταγράφηκαν βασικές αρχές και νόμοι που διέπουν την ανθρώπινη σωματική κατάσταση στα πλαίσια της εγγενούς παραστατικής της ιδιότητας. Με αυτό τον τρόπο γεννήθηκε η μέθοδος που στην περίπτωση του performing μας αποκάλυψε αυτό που ονομάσαμε «σωματικές στρεβλώσεις» και μας έδωσε ένα ιδιαίτερο στυλ αντίληψης της σωματικής δράσης. Ένα σώμα που πάλλεται εν/τάση και παράγει χωρο/γραφίες – όχι χορογραφίες αλλά χώρο – δηλαδή εκτατότητα. Οπότε από ένα είδος λειτουργικής αισθητικής, για να θυμηθούμε τον Leroi-Gourhan, περάσαμε σε μια μοναδικότητα του τρόπου που καταγράφουμε το ζωντανό σώμα στην performance. Ιδιαίτερη ώθηση έδωσε στην αναζήτηση αυτή, η έρευνα πάνω στην αναγεννησιακή τέχνη και πως αυτή αναπαριστά το σώμα και συμβολίζει τη σεξουαλικότητα.
Όσον αφορά τον λόγο η μέθοδός μας καλείται Παριστάμενος Ποιητικός Λόγος. Οι λέξεις παύουν να είναι φορείς νοημάτων και εντοπίζονται ως ιδιαίτεροι ήχοι-σημαίνοντα, που μέσα από την εκφορά και τον ρυθμό στα πλαίσια μιας μετρικής δομής επανανοηματοδοτούνται εντός της παράστασής τους. Δηλαδή στον παρόντα χρόνο. Άλλωστε όλη η διαδικασία στοχεύει στη δημιουργία μίας κατάστασης που υπάρχει ως Είναι σε ενεστώτα χρόνο, με τα βιώματα των δρώντων πάνω της και την εν/σωμάτωση του εκάστοτε χώρου, είτε πρόκειται για μουσείο είτε για ανοιχτό χώρο. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Είναι αυτό που παρίσταται την κάθε στιγμή του performing.
Μέσα τώρα από την Παραστατική Τελεστική θεωρία προέκυψε ο νόμος 1⊕1=1, δηλαδή το πως αρθρώνονται η σωματική και η λεκτική κατάσταση. Πρόκειται για δύο τελεστές που συνδέονται μέσω μίας μη-γραμμικής πράξης και δίνουν μία ενιαία δομή. Άλλωστε το «ενιαίο» αφορά στη θεωρητική προσέγγιση της δουλειάς μας μέσα από την θεώρηση του «Ενιαίου Παραστατικού Χώρου», όπως αυτός ορίζεται από τον θεωρητικό, και εδώ και πολλά χρόνια πολύτιμο συνεργάτη και παρατηρητή της ομάδας, Γιάννη Φραγκούλη.
Η σύγκλιση αυτών των δύο μεθόδων και η διαλεκτική τους με τις εικαστικές και πλαστικές τέχνες χαρακτηρίζει τις καταστατικές παραστάσεις της ομάδας. Η καταστατική performance αφορά στη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των καταστάσεων στα πλαίσια μιας δομής. Κάθε κατάσταση συνιστά μια θέση εντός της δομής και μεταβάλλεται βάσει των κανόνων της λειτουργίας της δομής αυτής. Η κάθε κατάσταση στην εξέλιξη της παράγει ένα δικό της χώρο σε ομοιόσταση με τον γενικό καταστατικό χώρο. Ο τελευταίος είναι ο χώρος που εμπεριέχει τις καταστάσεις της δομής. Κύριο αξίωμα είναι ότι ο δρών είναι έργο τέχνης και δημιουργός ταυτόχρονα.

Actions


Νοέμβριος/Δεκέμβριος, 2015

"WESEN"
Επιστροφή στο σώμα - Επιστροφή στην Αναγέννηση

Αθήνα, metamatic:taf

Σκηνοθεσία - Συντονισμός: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Ιωάννα Σκαντζέλη, Χάρης Μεσηνιώτης, Χριστίνα Συριοπούλου, Φωτεινή Τερζή, Αθανάσιος Μαργούτας, Σοφία Δρακοπούλου, Σοφία Στεργίου, Σταύρος Καπετάνιος
Φωτογραφήματα: Βασίλης Καρκατσέλης
Ποιήματα: Ιωάννα Σκαντζέλη
Εικαστικό πορτρέτο: Χρήστος Πειραλής
Video Art: Yiota Chatzi, Daniela Prost
Slide show με φωτογραφίες από την performance του Εργαστηρίου Έρευνας: F-F or Santa Sangre (2014): Αθανάσιος Αθανασιάδης, Μανώλης Βάρνας, Υπατία Βρεττού, Κατερίνα Ζαχαριάδου, Θεανώ Καραολανίδου, Βασίλης Καρκατσέλης, Βασίλης Μαντάς, Νίκη Μπάτση, Δημήτρης Μιχαηλίδης, Γιώργος Παπουτσής, Θανάσης Ράπτης, Άγγελος Σοφιανίδης, Σταύρος Τσικόγιας, Αλέκα Τσιρώνη, Χρήστος Χίτσιος
Ηχητική εγκατάσταση: Manuel Baldassare
Επιμέλεια: Στέλλα Μανικάτη
Υπεύθυνη παραγωγής: Ευτυχία Γεωργάκα
Γραφιστική επιμέλεια: BLIND studio

Έκθεση - Αφιέρωμα στην έρευνα του International Research Laboratory of Performing Arts- ΑlmaKalma με εικαστικά φωτογραφήματα και οπτικοακουστική εγκατάσταση.

Το Wesen, φιλοσοφικός όρος του Martin Heidegger, είναι ένα σημαίνον ενεργοποίησης. Είναι η σχέση μας με τις υπαρκτότητες, η σχέση μας με το βλέμμα στον ορίζοντα του αόρατου. Είναι η έξαρση της στιγμής, γεμάτη χάος, που όλα κινούνται στη φορά της ορμής προς μια μεγάλη επιστροφή. Την επιστροφή στο "σώμα", την επιστροφή στην "αναγέννηση".

Η έκθεση είχε σκοπό την παρουσίαση, μέσω οπτικοακουστικών εγκαταστάσεων και φωτογραφιών, της έρευνας που πραγματοποιείται από το International Research Laboratory of Performing Arts-AlmaKalma, το οποίο λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Μήτρου.
Τα έργα παρήχθησαν σε βάθος χρόνου για τις εκάστοτε ανάγκες των performance του Εργαστηρίου Έρευνας στην γκαλερί Χ-ART-Ι, στο Θέατρο Αθήναιον, στους δημόσιους χώρους του Α.Π.Θ και στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (MMCA).


Νοέμβριος, 2015

"Allen Ginsberg and blues - Αφιέρωμα στη beat γενιά"

Θεσσαλονίκη

Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιάννης Μήτρου
Τραγούδι: Χριστίνα Συριοπούλου
Performer: Σεμπάστιαν Τσιφής
Κοντραμπάσο/Τρομπέτα: Βαγγέλης Βραχνός
Οπτικοποιημένη ποίηση: Βασίλης Καρκατσέλης

Μουσικη performance στην οποία η ποίηση του Allen Ginsberg και τα blues τραγούδια ζωντανεύουν ως μία ενιαία δράση, ως ένα beat ποίημα.


Αύγουστος, 2015

"2ο Πανηγύρι Τέχνης" (Αερικά)

Ορμύλια Χαλκιδικής, Κτήμα Τσιπέλη

Εικαστικές παρουσιάσεις: Χρήστος Πειραλής, Γιώργος Αρσένης, Βασίλης Καρκατσέλης, Άννα Μπούτου, Σοφία Στεργίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Ιωάννα Σκαντζέλη, Χάρης Μεσηνιώτης, Γιώτα Χατζή, Μελένια Μήτσου, Martucci Viviana

Η AlmaKalma συμμετείχε με την κατασκευή "Αερικών" σε ένα αγροτικό περιβάλλον, στην Ορμύλια της Χαλκιδικής, χρησιμοποιώντας διαθέσιμα άχρηστα υλικά από τον χώρο. Οι κατασκευές παρουσιάστηκαν στους καλεσμένους του event από τον διευθυντή του Workcenter- AlmaKalma, Γιάννη Μήτρου.

Πάνω απ' όλα είμαστε ανθρώπινα σώματα. Και ερχόμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό το "Αερικό", αυτό το αόρατο, το νεφελώδες, αυτό που είναι τόσο οικεία δικό μας. Το αντιμετωπίζουμε σωματοποιώντας το, κάνοντάς το ορατό στα μάτια, ορατό στο παιχνίδισμα του ανέμου. Κανένα πνεύμα δε βλέπω να φτιάχνει αυτές τις κατασκευές. Είναι τα χέρια μας, τα εργαλεία, το σώμα μας που μέσω των υλικών ξεχύνει ό,τι πιο εσωτερικό, ό,τι πιο δαιμονικό, αρπάζοντας τη σεξουαλικότητα και δίνοντας σε αυτό το ιδιάζον σώμα μορφή, σχήμα, το κάνει αερικό. Είναι η δικιά μας χειρονομία προς τον Χρόνο.


Μάιος, 2015

“14ο Φεστιβάλ Χορού Ελλήνων Χορογράφων” (Adem - From Earth)

Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αθήναιον

Σκηνοθεσία-Συντονισμός: Γιάννης Μήτρου.
Χορογραφία: Μάρω Θεοδοσίου, Γιάννης Μήτρου
Performers:
Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Ιωάννα Σκαντζέλη, Χάρης Μεσηνιώτης, Φωτεινή Τερζή, Σοφία Δρακοπούλου, Αθανάσιος Μαργούτας
Video Art: Γιώτα Χατζή.
Φωτογραφήματα: Βασίλης Καρκατσέλης.
Γλυπτό: Σοφία Στεργίου
Κρουστά: Αλέξης Νάνος
Γραφιστική επιμέλεια: BLIND studio

"Γριά γη, όχι άλλα ψέματα, σ' έχω δει, εγώ ήμουν, με του αλλουνού τα μάτια τα παραληρηματικά, πολύ αργά. Θα είσαι πάνω μου, θα είσαι εσύ, θα είμαι εγώ, θα είμαστε εμείς, ποτέ δεν ήταν εμείς. Τώρα πια δεν αργεί, ίσως όχι αύριο, ή μεθαύριο, όμως πολύ αργά".
Samuel Beckett

Η dance performance – εργασία ήταν ένα σχόλιο πάνω στην Γέννηση. Αυτή η γέννηση που συμβολικά σχετίζεται με τη δημιουργία, με τον πόνο, την έκ/σταση της ύπαρξης, τη θέση των δρώντων απέναντι στη σεξουαλικότητα. Το τύμπανο όπως και η λάσπη πλαισίωσαν τη δράση από την μία με έναν αρχέγονο ρυθμό και από την άλλη από το γλυπτό ενός φαλλού – σημαίνον.


Οκτώβριος, 2014

"F-F or Santa Sangre"

Θεσσαλονίκη, Πεζόδρομος Παπαμάρκου (πλ. Άθωνος)

Σκηνοθεσία-Συντονισμός: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Ιωάννα Σκαντζέλη, Χάρης Μεσηνιώτης, Φωτεινή Τερζή, Manuel Baltassare, Emma Grace
Video art: Γιώτα Χατζή, Anemicinema Lab (Άκης Κερσανίδης, Χρύσα Τζελέπη), Daniela Prost
Κείμενα – ποίηση: Ιωάννα Σκαντζέλη
Από το Κέντρο Φωτογραφίας: Βασίλης Καρκατσέλης
Κλασσικό τραγούδι: Χριστίνα Μαβίνη
Μουσικοί: Αλέξης Νάνος, Πάνος Νάνος
Τραγούδι: Χριστίνα Συριοπούλου
Ηθοποιός: Σταύρος Δουκουζγιάννης
Συμμετέχουν: Χρύσα Γκούλα, Σοφία Δρακοπούλου, Σταύρος Καπετάνιος, Μελένια Μήτσου, Νίκη Χατζοπούλου
Υπεύθυνη παραγωγής: Ευτυχία Γεωργάκα
Γραφιστική επιμέλεια: BLIND studio

Πρόκειται για μια ιδέα που η απαρχή της αφορά τη διερώτηση: «Tι είναι γυναίκα;». Υιοθετώντας τη λακανική προσέγγιση η ομάδα εργάστηκε πάνω στο project Eros et Revolution και με αφορμή την εργασία αυτή προέκυψε η ιδέα του ανοιχτού δρώμενου F-F or Santa Sangre που την παραγωγή της ανέλαβε το τότε νεοϊδρυθέν Workcenter-Almakalma με τη συνεργασία του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και άλλων καλλιτεχνών, όπως οι μόνιμοι συνεργάτες της AlmaKalma από το Παρίσι, η Anemicinema (Άκης Κερσανίδης, Χρύσα Τζελέπη) από τη Θεσσαλονίκη και εθελόντριες/ες που πλαισίωσαν ενεργά το δρώμενο.

Η δράση αφορά στην παραγωγή μιας εικαστικής – live performance η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της εμφυλότητας στον σύγχρονο κόσμο και πιο συγκεκριμένα τον τρόπο που ο δυτικός κόσμος εγκαθίδρυσε το sex-market εκκινώντας από την ακραία εκχυδαϊσμένη εκμετάλλευση της θηλυκότητας ως τέτοιας.
Η παγκόσμιο/ποιητική λειτουργία της μαζικής εικόνας πολλαπλασιάζει τους τρόπους κατασκευής ενός φαντασιακού που συλλαμβάνει τη σεξουαλικότητα ως πορνογραφικό σύμπτωμα μιας βιομηχανίας σωμάτων τα οποία αποτελούν αντικείμενα-ευχαρίστησης του υποτιθέμενα “κυρίαρχου” φύλου.
Από τις απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν οι γυναίκες σε χώρες όπως το Πακιστάν ή την Ινδία, όπου οι ομαδικοί βιασμοί είναι ίδιον της καθημερινότητας μέχρι την “εκλεπτυσμένη” βαρβαρότητα της δύσης πάνω στο γυναικείο σώμα, η καταστατική σχέση μεταξύ της εμφυλότητας και της σεξουαλικής αυτοδιάθεσης εμπεριέχει την ίδια τροπικότητα. Εκείνης του πραγμο/ποιημένου σώματος ή της πραγμο/ποιημένης λογικής του ύστερου καπιταλισμού.
Η “ιερή” συνύπαρξη ιδεοληπτικά ανδροκρατούμενων θρησκειών ή παραφράσεων διαφόρων “ιερών” κειμένων που πλέον εγγράφονται κι αυτά στο διαδικτυακό “σύμπαν”, χωρίς κανένα φραγμό της αγοραίας απόλαυσης, ενισχύουν το φαινόμενο της απόλυτης κτηνωδίας απέναντι στη θέση της γυναίκας. Η θέση αυτή είναι συμβολική και αφορά στην αυτοδιάθεση του ανθρώπου ως προς την εμφυλότητά του στο βαθμό που αυτή δεν ορίζεται από τους οργανικούς τελεστές ούτε υπόκειται στη βιολογία του κανονικού που με τόσο απλοϊκό τρόπο η σύγχρονη επιστήμη των φύλων προσπαθεί να καταδείξει υποταγμένη στη λογική του κέρδους.
Αυτό καταδεικνύεται στη ζωντανή “εγκατάσταση” όπου η διαμόρφωση ενός πολυσύνθετου ζωντανού γλυπτού κυριαρχεί στον χώρο και αναδύει πολλαπλά σημαίνοντα. Ταυτόχρονα, οι συν/τελεστές πραγματεύονται το θέμα των εικαστικών κινηματογραφικών και ηχητικών τοπίων.
Ο τίτλος είναι το διπλό F που σε πρώτη ανάγνωση σημαίνει “free femme” ενώ σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση αφορά τον αναδιπλασιασμό, το συμβάν του Δύο, τον Έρωτα. Το Santa-Sangre αποτελεί ένα παιχνίδισμα που σηματοδοτείται από τα προηγούμενα ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί υπονομευτικά πάνω στο σημαίνον “ιερό”.


 

Ιούνιος, 2014

"13ο Φεστιβάλ Χορού Ελλήνων Χορογράφων" (Eros et Revolution)

Θεσσαλονίκη, Θέατρο Κήπου

Σκηνοθεσία-Συντονισμός: Γιάννης Μήτρου
Χορογραφία: Μάρω Θεοδοσίου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Vito Dhamonica, Ιωάννα Σκαντζέλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Video art: Γιώτα Χατζή

Το κοινό σημείο που υπάρχει ανάμεσα στον Ερώτα και την Επανάσταση είναι ότι πρόκειται για συμβάντα τα οποία δεν ορίζονται, δεν κατονομάζονται, και η συνείδησή τους έρχεται πολύ αργότερα ή και ποτέ.


 

Φεβρουάριος, 2014

"Age of Hope"

Mέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μήτρου
Χορογραφία: Μάρω Θεοδοσίου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Vito Dhamonica, Ιωάννα Σκαντζέλη
Κινηματογράφιση: Γιώτα Χατζή, Χάρης Καραντζάς

Οι υπεύθυνοι του Μεγάρου Μουσικής Κομοτηνής παραχώρησαν τη σκηνή στο Διεθνές Εργαστήριο Έρευνας Παραστατικών Τεχνών- AlmaKalma για τη δημιουργία βίντεο dance performance με δράσεις από την performance "Eros et Revolution", το οποίο στάλθηκε στο Theatre de la Ville στο Παρίσι. Η δημιουργία και η σύνθεση της χορογραφίας βασίζονται στη μέθοδο της Βιο/δυναμικής, που αναπτύσσεται στο Εργαστήριο, υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Μήτρου.


 

Σεπτέμβριος, 2013

"Eros et Revolution"

1st Handmade and Recycled Festival Athens

Σκηνοθεσία-Συντονισμός:Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Vito Dhamonica, Ιωάννα Σκαντζέλη

Tο Εργαστήρι συμμετείχε ως συνεργάτης στο φεστιβάλ, με δράσεις από την performance "Eros et Revolution" που είχε παρουσιάσει τον Απρίλιο και Μάϊο 2013 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη. Στη διάρκεια της παρουσίασης, οι θεατές συμμετείχαν στο training της ομάδας με βασικές ασκήσεις Biodynamics.


 

Μάιος-Ιούνιος, 2013

"Εros et Revolution”

Θεσσαλονίκη, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Σκηνοθεσία–Συντονισμός: Μήτρου Γιάννης
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Ιωάννα Σκαντζέλη, Vito Dhamonica, Φούλης Μπουντούρογλου
Πίνακες ζωγραφικής: Alessandra Carloni
Video art: Daniela Prost, Γιώτα Χατζή, Χάρης Μεσηνιώτης
Ηχητική εγκατάσταση: Manuel Baldassare
Εικαστική εγκατάσταση: Μελένια Μήτσου, Σταύρος Καπετάνιος

Διεθνές project στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – ζωντανή εγκατάσταση, η οποία πραγματεύεται την πανάρχαιη σχέση μεταξύ Έρωτα και Επανάστασης.
Τα σώματα, τοποθετημένα στον χώρο λειτουργούν ως σημαίνοντα και διηγούνται εικόνες συμπλεκόμενα πολλές φορές μεταξύ τους. Τα "εκθέματα" με τη βοήθεια του κοινού, γίνονται φορείς εννοιών και καταστάσεων και οδηγούν μέσω της διάδρασης σε μια βαθύτερη κατανόηση του Έρωτα και της Επανάστασης.
Ταυτόχρονα προβάλλονται σε 2 διαφορετικές επιφάνειες κινηματογραφικά τοπία, τα οποία πολλές φορές δημιουργούν το έναυσμα στα διάφορα "εκθέματα" να διηγηθούν καταστάσεις ή απλώς να "απαντήσουν", σε σχέση πάντα με την ζωντανή δράση που διαδραματίζεται μπροστά στους θεατές.
Οι "ζωντανές" κατασκευές που βρίσκονται στον χώρο δράσης βοηθούμενες και από τους θεατές συνδιαμορφώνουν κομμάτια της performance, και προσπαθούν να δημιουργήσουν "χώρους" στοχασμού.
Το σώμα, σαν ένα ζωντανό μεταλλασσόμενο γλυπτό χρησιμοποιεί διάφορες φόρμες και μετατρέπεται στις ίδιες τις λέξεις και στην επανανοηματοδότησή τους, χωρίς να χρειαστεί να τις περιγράψει με λόγια. Όλα αυτά μαζί μοιάζουν με παζλ το οποίο ο θεατής καλείται να συμπληρώσει, έχοντας στο μυαλό του πως προσπαθεί να ζωντανέψει έννοιες από καιρό ξεχασμένες ή απλώς ειπωμένες χωρίς σημασία, κρυμμένες μέσα στην αδιαφορία του σύγχρονου ανθρώπου.


 

Αύγουστος, 2012

“Inferno di Dante, canto I” (κόλαση του Δάντη, άσμα Ι)

Διεθνής συνάντηση ArteNot- Associazion Artistica e Culturale, Quantrelle- South Italy

Σκηνοθετική διδασκαλία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Francesca Esposito, Vito Dhamonica, Adrian Prost
Εικαστική παρέμβαση: Alessandra Carloni, Irene Russo, Esha Saleh, Daniela Prost, Manuel Baldassare
Κοστούμια: Mariko Saito

Μετά από δυο εβδομάδες εργασίας στην Διεθνή Συνάντηση ArteNot- Associazion Artistica e Culturale, στο Quantrelle της επαρχίας του Avelino, παρουσιάστηκε η πολύγλωσση performance – work in progress “Inferno di Dante”, βασισμένη στο ιταλικό έργο “Θεία Κωμωδία” του Δάντη και συγκεκριμένα στο Canto1 της Κόλασης.
Στα πλαίσια της παρουσίασης το Εργαστήριο συνεργάστηκε ενεργά με καλλιτέχνες από άλλες χώρες: Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία, Κούβα, Ουγγαρία.


 

Μάρτιος, 2011

“Σχόλιο- Revolte”

Θεσσαλονικη, cafe bar-SeeSaw

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Eλένη Μιτσάγγα, Σεμπάστιαν Τσιφής, Francesca Esposito
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Video art: Γιώτα Χατζή
Ηλεκτρικό μπάσο: Πάνος Νάνος

αιτήματα απελευθέρωσης από τα δεσμά της κοινωνίας του θεάματος. Για αυτό χρησιμοποιούνται κείμενα των Beckett, Marcuse, Μayakovsky κ.α.
Ο ευνουχισμός μια γενιάς οδηγεί στην έκρηξη του θυμικού και κατόπιν, μέσω της εξέγερσης (revolte) στην ανατροπή του ελέγχου.


 

Οκτώβριος, 2010

“In girum imus nocte”

Θεσσαλονικη, FreeArts Festival (πρώην στρατόπεδο Κόδρα)

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Francesca Esposito, Vito Dhamonica, Eλένη Μιτσάγγα, Μαριάννα Ρούκαλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Video art: Γιώτα Χατζή
Ανάγνωση ιστορικού κειμένου: Γιώργος Βερβέρης

Μια καταστατική performance για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα βασισμένη σε οπτικοακουστικό υλικό του Guy Debord και σε κείμενα του Allen Gingsberg.


 

Μάιος, 2010

“Molloy-Faust-Mephisto ή το μήλο και ο διάβολος (μια σπουδή στο ά-τοπο)"

Θεσσαλονικη, studio Ars Moriendi

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Σεμπάστιαν Τσιφής
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Video art: Γιώτα Χατζή
Φωτισμοί: Σεμπάστιαν Τσιφής
Δημιουργική ομάδα: Ελένη Μιτσάγγα, Χάρης Μεσηνιώτης

Στην παράσταση η μορφή του κ. Gogito του Zbigniew Herbert μεταμορφώνεται στη μορφή του Molloy από τον μπεκετικό λόγο και οι μορφές του Faust και του Mephisto από το έργο του Marlowe υπάρχουν ως φορείς των αντίστοιχων ποιητικών λόγων κοινωνώντας ταυτόχρονα με τις ιδεολογικές αναζητήσεις και τα ερωτήματα που θέτονται από την ομάδα για το φαινόμενο της τέχνης στο τώρα.

Ένα μέρος της παράστασης με τον τίτλο: Συνάντηση παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2009 στην Πολώνια.


 

Οκτώβριος, 2009

”Το Σώμα χωρίς Ύλη” (1ο Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών)

Θεσσαλονίκη, Block33

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου, Eλένη Μιτσάγγα
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Video art: Γιώτα Χατζή
Φωτισμοί: Σεμπάστιαν Τσιφής

Πρόκειται για το "βλέμμα" του υποκειμένου – δρώντα έξω από την υλικότητά του. Τη στιγμή που η κίνηση και η φωνή του υποκειμένου που φέρει το σώμα συντονίζονται στον χώρο και στον χρόνο τότε η ύλη αποτυπώνεται στη Μορφή – Ιδέα του σώματος ενώ το υποκείμενο αφαιρεί την υλικότητά του.
Η performance βασίστηκε στο κείμενο Γριά Γη του Samuel Beckett.


 

2008-'09

”Εκπνοή-Και-Τίποτα”

Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη, Αθήνα

Σκηνοθετική διδασκαλία, έρευνα, δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Μήτρου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Μιτσάγγα, Χάρης Μεσηνιώτης
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου
Εικαστικές παρεμβάσεις: Μαρία Οικονόμου
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανικολάου, Jean Perrenoud
Κινηματογραφικά τοπία: Χρύσα Τζελέπη, Άκης Κερσανίδης
Κουστούμια: Κική Ιωαννίδου
Δημιουργική ομάδα: Γιώτα Χατζή, Κυριάκος Νοχουτίδης, Αλεξάνδρα Χαΐτογλου
Παραγωγή-εκτέλεση: AlmaKalma – I.R.L.P.A.
Διεύθυνση παραγωγής: Χρύσα Τζελέπη
Υπεύθυνη οργάνωσης σε Αθήνα και Πάτρα: Μάρθα Κοσκινά
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ελένη Μιτσάγγα

Η παράσταση αυτή αποτελεί “συμπλοκή” δύο ποιητικών λόγων.
Ο πρώτος αφορά το ποιητικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη με τίτλο Εκπνοή – το οποίο θα παραστήθηκε για πρώτη φορά από την AlmaKalma, με τη συνεργασία του ίδιου του ποιητή – και το δεύτερο αφορά στο “κολάζ” μπεκετικών ελλειπτικών κειμένων όπως τα Κείμενα για το τίποτα και οι Σαχλοκουβέντες, οι οποίες αποτελούν μικρής έκτασης ποιήματα. Η “συμπλοκή” αυτή φιλοδοξεί να αποδώσει το υπαρξιακό τέλμα του σύγχρονου ατόμου που είναι ευθέως ανάλογο με την απώλεια των ιδεολογιών και της ρήξης του πολιτικού λόγου. Μέσα από τις λέξεις αναζητά ο ποιητής το πράγμα. Αναζητά την αρχέγονη σύλληψη του υποκειμένου για τον κόσμο. Τα πρόσωπα αντικαθίστανται από τις μορφές.


 

2007-'08

“Πρόσωπα Beckett”

Θεσσαλονίκη

Σκηνοθετική διδασκαλία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Μαρία Χαρέλα, Robin Halpin

Εργασία πάνω στο πεζό κείμενο του Samuel Beckett, Κείμενο για το τίποτα ν.9, όσον αφορά στα γλωσσικά σχήματα του συγγραφέα και στον τρόπο αναπαράστασής τους με τη χρήση ρυθμικού λόγου και σωματικών δράσεων.
Η νοηματική επεξεργασία του κειμένου στηρίζεται στην εργασία των Michel Foucault και Ludwig Wittgenstein, ενώ η παραστατική μορφή που αναπτύσσεται αποτελεί εξέλιξη της μεθόδου των ελαχίστων δράσεων που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2002.
H εργασία αποτελεί βάση της performance, Εκπνοή και Τίποτα.


 

ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ


2004-'05

“Ελεγεία” (1η φάση)

Θεσσαλονίκη

Σκηνοθετική διδασκαλία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Έλενα Αγαθοκλέους, Ροδούλα Γκουλιαμπέρη, Άννα Κουτσούμπα
Τραγούδι: Οδυσσέας Καραγιάννης, Τάσσος Τατάρογλου
Μουσική–Ούτι: Στέλιος Λέκκας
Βοηθός σκηνικής παρουσίας–Σημειώσεις έρευνας: Παντελής Μακρής
Εικαστική παρέμβαση: Δημήτρης Ρίζος

Αφήγηση του αρχαίου μύθου με σωματικές δράσεις, παραδοσιακά τραγούδια από την Αζοφική, χορό και ζωντανή μουσική από ούτι. Δημιουργείται μια δομή, η οποία ακολουθεί το απλό τελετουργικό σχήμα του κύκλου. Σ’ αυτήν την φάση ο κεντρικός άξονας είναι η ρυθμική λεκτική και σωματική αφήγηση του μύθου.

 

2005-'06

“Οιδίπους Σχόλιο” (2η φάση)

Θεσσαλονίκη

Σκηνοθετική διδασκαλία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Έλενα Αγαθοκλέους, Ελένη Βουγιουκλή, Σουζάνα Βουγιουκλή
Βοηθός σκηνικής παρουσίας – Σημειώσεις έρευνας: Παντελής Μακρής

Με το Οιδίπους Σχόλιο σηματοδοτείται η έναρξη της μελέτης της λειτουργίας των παραδοσιακών τραγουδιών ως οχήματα εξέλιξης των δράσεων. Παράλληλα χρησιμοποιούνται μικρές εργασίες, οι οποίες στα πλαίσια της κύριας δράσης μετασχηματίζονται σε συμβολικές πράξεις. Η επιλογή του συγκεκριμένου τρόπου δουλειάς βοήθησε στην εξέλιξη των σωματικών δράσεων και λειτούργησε ως γέφυρα στη διαμόρφωση της ολικής δομής.
Σταδιακά έχουμε την αποθεατρικοποίηση της δράσης με την αφαίρεση των αντικειμένων. Η δουλειά πλέον προσανατολίζεται στις επαφές (contacts) των performer, τις οποίες ο Jerzy Grotowski θεωρεί ως το υψηλότερο στάδιο του performing, καθώς και στην αναζήτηση καθαρών τραγουδιών-τελεστών, όπως είναι τα πολυφωνικά της βορείου Ηπείρου.
Γίνεται επεξεργασία των σωματικών δράσεων και αφαίρεση ενδεχομένων περιττών στοιχείων ενισχύοντας έτσι την καθαρότητα της μορφής και του περιεχομένου.

 

2006-'07

“Οιδίπους Μορφές” (3η φάση)

Θεσσαλονίκη

Σκηνοθετική διδασκαλία: Γιάννης Μήτρου
Performers: Έλενα Αγαθοκλέους, Ελένη Βουγιουκλή, Σουζάνα Βουγιουκλή, Lukasz Walewski
Βοηθός σκηνικής παρουσίας–Σημειώσεις έρευνας: Παντελής Μακρής

To Οιδίπους Μορφές είναι η τρίχρονη ερευνητική εργασία σε παραστατικό επίπεδο του Εργαστηρίου Έρευνας Παραστατικών Τεχνών- AlmaKalma, για την αφήγηση του αρχαίου μύθου στη συγχρονία. Η αναγκαιότητα του σύγχρονου ανθρώπου να προσφεύγει χιλιάδες χρόνια μετά σε αρχέτυπες και μυθικές μορφές διαδραστικά λειτουργεί ως μια μήτρα μιας νέας ανάγκης, να απογαλακτιστεί η παραστατική μορφή της αρχαίας τραγωδίας από τις τυπικές και κλασσικές αναπαραστάσεις της και να δομηθεί εκ νέου ως παραστατικό δεδομένο. Επιλέχτηκε ο μύθος του Οιδίποδα όχι μόνο για την αρχετυπική του αξία, αλλά και γιατί η λειτουργική του δομή απαντάει στο ανθρωπιστικό και κοινωνικό επιστημονικό πεδίο στο οποίο κινείται η έρευνα θεωρητικά.
Στόχος είναι η έρευνα πάνω στα πρώιμα θεατρικά εκφραστικά μέσα και η μετατροπή της αφήγησης σε ένα τραγούδισμα και σε ένα χορό. Έτσι μέσω της δραματουργικής επεξεργασίας αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερη δομή ανοιχτού κειμένου που βοηθά τον δρώντα-ηθοποιό να ερμηνεύσει με προσωπικό (βιωματικό) τρόπο τον λόγο. Εμβαθύναμε τη μελέτη πάνω στις σωματικές δράσεις και κυρίως στις επαφές (contacts) των δρώντων μεταξύ τους.
Ως σκελετός επιλέχθηκε το ποίημα του Heiner Müller, Οιδίπους Σχόλιο, κρατώντας έτσι τη βάση και τη δομή του μύθου, και στη συνέχεια προστέθηκαν εμβόλιμα αρχαία κείμενα, όπως αποσπάσματα από την αρχαία τραγωδία Οιδίπους Τύραννος καθώς και Ψαλμοί του Δαυίδ. Τέλος προστέθηκαν κείμενα της πολωνικής ποίησης των Juliusz Slowacki και Zbigniew Herbert σε πρωτότυπη γλώσσα έτσι ώστε ο πολωνός performer να δουλέψει τις σωματικές δράσεις και την ερμηνεία του κειμένου στη μητρική του γλώσσα και να μην χαθεί ο ρυθμός και το ηχόχρωμα του ποιητικού λόγου. Για τον ίδιο λόγο και η κύπρια performer χρησιμοποιεί την κυπριακή διάλεκτο σε πολλά σημεία της αφήγησης.
Τα κείμενα και οι δράσεις έρχονται σε άμεσο συσχετισμό με παραδοσιακά τραγούδια από τη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια αλλά και από την Αφρική και την βόρεια Ευρώπη (Πολυφωνικό βορείου Ηπείρου, Κορσικάνικο, ταραντέλα κάτω Ιταλίας, Πομάκικο, θρακιώτικα τραγούδια, μοιρολόγι Αλβανόφωνο από την κάτω Ιταλία, νανούρισμα κάτω Ιταλίας, λιθουανικός κανόνας, αφρικανικό τραγούδι εργασίας και τέλος πολυφωνικό Σαρδηνίας). Η επιλογή των τραγουδιών έγινε με βάση την κατηγοριοποίηση τους σε τελεστικά τραγούδια (operators).
Η αισθητική αντίληψη είναι ακραία μινιμαλιστική και αποθεατρικοποιημένη, δεν υπάρχουν ρόλοι, σκηνή, φωτισμοί, κουστούμια και σκηνικά, ενώ η παρουσίαση πραγματώνεται σε ενιαίους χώρους όπου σε απλό κυκλικό σχήμα διατάσσονται οι θεατές και στο κέντρο υπάρχει η δράση.
Η ελαχιστοποίηση των θεατρικών σημείων ενισχύει τη διαδικασία της ανέλιξης της δράσης σε μια ζωντανή τελετουργική δομή που αποδίδεται παραστασιακά σε αντίθεση με τη δημιουργία μιας παράστασης που αποδίδεται τελετουργικά.

 

2007-'08

“Ludus Οιδίπους” (4η φάση)

Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Γρεβενά, Ξάνθη, Καβάλα

 


 

2007

"1916 ή κομμάτια Σύννεφο”

Θεσσαλονίκη, Ξυλουργείο στο Μύλο

Μια αυτοσχεδιαστική παράσταση μαζί με το μουσικό σχήμα Free Call. Αποτελεί το πρώτο μέρος του project “Η Μνήμη του Μέλλοντος” που αφορά την Ιστορία των Επαναστάσεων.


 

2006

"Η Θεσσαλονίκη σε πρώτο πλάνο”

Θεσσαλονίκη, Δημοτικό Ωδείο Αγ. Παύλου

Δραματοποιημένη παρουσίαση του βιβλίου του Σάκη Σερέφα. Σε κείμενα V.Mayakovsky- S.Beckett, σε ρώσικη και ελληνική γλώσσα.


 

2005

“Κίτρινη Ζώνη”

Θεσσαλονίκη

Happening καταστασιακό δρώμενο, 4ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Μουσείο Κινηματογράφου Θεσ/νίκης


 

2004

Συμμετοχή στη jazz συναυλία του Σάκη Παπαδημητρίου

Θεσσαλονίκη, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Μια δράση βασισμένη στο ποίημα του Beckett "Κάτι Εκεί", ΛΘ' Φεστιβάλ Δημήτρια.


 

2004

“Ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη”

Θεσσαλονίκη, μέσα στις φυλακές του Επταπύργιου

Μια performance βασισμένη σε Έλληνες και ξένους ποιητές με θέμα τη Θεσσαλονίκη. Πολιτιστική Ολυμπιάδα 2004.


 

2004

"Παράξενη Οθόνη”- 3ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους.

Θεσσαλονίκη, Μουσείο Κινηματογράφου Θεσ/νίκης

Ένα happening με ζωντανή δράση (σπουδή στο χρόνο), video Art και ζωντανή μουσική, σε κείμενα H.Muller.


 

2002

"Χώρος Beckett”

Θεσσαλονίκη

Mια πολυμορφική παράσταση βασισμένη στο θεατρικό ποίημα του S.Beckett "Τι-Που" και στο τελευταίο του ποίημα "Πώς να Πω". Πανελλήνια πρώτη παρουσίαση στο Φεστιβάλ Πνευματικού Μάη. (Ηappening με video-Αrt και ζωντανή μουσική)


 

1999

"Πολυμορφικό θέατρο, ένας κόσμος σύνθεσης”

Θεσσαλονίκη, Studio Κουίντα

Δραματοποιημένη διάλεξη βασισμένη σε κείμενα που σχετίζονται με τη θεωρία του θεάτρου και της Τέχνης γενικότερα (Artaud, Grotowski, Beckett, Guy Debord), χρησιμοποιώντας την φορμαλιστική τεχνική του Meyerhold.